Geschiedenis

Terwijl Amsterdam tussen beide wereldoorlogen onder invloed van de legendarische wethouder Wibaut een gigantische hoeveelheid sociale woningen bouwde, in een stijl, die door het ornamenterende gebruik van baksteen als “Amsterdamse School” de geschiedenis in ging, gebeurde er in Betondorp iets anders. Daar werd op een afgelegen plek aan de nieuwe gemeentegrens – de gemeente Amsterdam had kort daarvoor de Watergraafsmeer geannexeerd – een wijk geprojecteerd, die eveneens een grote hoeveelheid sociale woningbouw moest gaan opleveren, maar die tevens gebruikt werd om nieuwe bouwsystemen te onderzoeken. Bakstenen waren duur in die tijd en men maakte van de nood een deugd door te experimenteren met nieuwe technieken in de betonbouw. Betondorp werd gebouwd voor een selecte groep van bewoners, die politiek gezien links van het midden zaten: veel leden van de SDAP, de voorloper van de PvdA. Dit gedachtegoed sloeg dus ook neer in de stedenbouwkundige opzet van het wijkje: een bibliotheek en een gemeenschapshuis aan de Brink en vooral geen kerk. De bibliotheek en het gemeenschapshuis zijn inmiddels herbestemd tot het buurtcentrum van Dynamo en de Shri Guru Ravidass tempel.
Dick Greiners ontwerp voor de Brink en omgeving

 

De architect van de Brinkbebouwing, Dick Greiner, maakte ook het stedenbouwkundig plan van de wijk met de Brink als middelpunt: een ontmoetingsplek, waar alle hoofdstraten op uitkomen. Greiner moest met een nieuw materiaal bouwen, het zogenaamde “korrelbeton”, dat rondom de Brink gebruikt werd. Hij was niet blij met de kwaliteit van het materiaal en spuwde zijn gal in 1925 in het “bouwkundig Weekblad, nr 11” over de buitenafwerking van het systeem. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de bebouwing in de jaren tachtig aan een grondige renovatie moest worden onderworpen. Niemand minder dan Dick Greiners zoon Onno had de leiding over dit project. De opvallende tweedeling van Betondorp in een bakstenen deel en een betonnen deel, dateert ook vanaf het begin.

Wat men toen niet kon vermoeden was, dat juist het betonnen deel van de wijk tot over onze landsgrenzen beroemd zou worden. Het pakte de internationale tijdgeest op, die bijvoorbeeld Mondriaan zijn bekendste werken liet maken, overal herkenbaar in het betonnen wijkje, voor wie er oog voor heeft. En het idee van de Brink als ontmoetingsplek voor de buurt leeft vandaag de dag nog steeds voort onder de bewoners.

meer weten: http://betondorp.org/geschiedenis.html